Posta elektroniko sinple batek eguna alda dezake eta batzuetan ia 75 urte atzera eraman gaitzake.
Duela aste batzuk, Gazteluetan mezu berezi bat jaso genuen. Ignacio Arroyo, ikastetxeko ikasle ohiak, idatzi zigun areto nagusian zintzilik zegoen argazki bat, egiaz, bere aitarena zela esateko: Jaime Arroyo, 1951ko promoziokoa eta 1951n ikastetxera sartu zena. Bere nahia sinplea eta sakonki esanguratsua zen: aita berriro ekartzea, hainbeste urte igaro ondoren irudi hori berriro ikusi ahal izateko.
Hasieratik, elkartze hau posible egin nahi izan genuen. Gogo biziz antolatu genuen egun bat Jaime eta bere semea, Ignacio, oroitzapenak berriz bizitzeko, eskola bisitatzeko eta beren istorioa gazteagoekin partekatzeko. Gainera, familia-lagun baten eskuzabaltasunari esker, jatorrizko argazkian agertzen zenarekin oso antzekoa zen txakur bat maileguan hartu genuen, eta irudi historiko hori berreraiki ahal izan genuen. Une bereziki emozionala izan zen: iragana eta oraina keinu bakarrean elkartu ziren, sustraiak ahaztu gabe hazten den komunitate baten jarraikortasuna islatuz.
Bisitan zehar, lasai-lasai ibili zen eremu desberdinetan. Aldaketak, instalazio berriak eta egungo proiektuak ezagutzeko irrikan zegoen, baina, batez ere, sakon hunkitu zen txoko guztietako anekdotaak gogoratzen zituenean: lehen urteak, ikaskideen arteko adiskidetasuna, irakasleen hurbiltasuna, hezkuntza humanista eta kristaua, eta bere bizitza markatu zuen familia giroa.
Gogoratuena izan zen PEP 8 ikasleekin izandako bilera. Gure ikasleek aukera izan zuten zuzenean jakiteko nola zen Gaztelueta garai hartan. Jakin-min eta hurbiltasun handiz galdetu zioten lehen urte haietako klaseei, jokoei, tradizioei eta eguneroko bizitzari buruz. Jaimek sinpletasunez erantzun zuen, gaur egun eskolaren esentzia diren balioak transmitituz: ahalegina, erantzukizuna, adiskidetasuna eta familien garrantzia hezkuntzan. Giroa bereziki hunkigarria izan zen bertan zeuden ikasleen artean bere urteko lehengo ikaskideen bilobak zeudela jakin zenean, Gazteluetako espiritua belaunaldiz belaunaldi bizirik irauten duela erakusten zuen seinale ikusgarri gisa.
Gazteluetaren ateetatik lehen aldiz sartu eta ia 75 urte geroago, Jaime itzuli zen bere esperientzia partekatzera eta bere ondarea belaunaldi berriei transmititzera. Bisitaren ondoren, Ignaciorek berriro idatzi zigun jasotako ongietorriagatik eskerrak emateko eta, emozioz, esperientzia esaldi batean laburbildu zuen, esaldi hori betiko geratuko baita ikastetxearen memorian:“Ez duzu inoiz Gaztelueta utziko”.
Haien bisitaldiak gogorarazi zuen eskola ez dela ikasteko toki hutsa, baizik eta ikasle bakoitzari bizitza osoan zehar laguntzen dion familia bat. Generaziotik generaziora, Gazteluetak aske, arduratsu eta konprometituta dauden pertsonak hezten jarraitzen du, familiekin elkarlanean arituz eta denborak aurrera egin arren iraungo duen hezkuntza estilo bat bizirik mantenduz.
Elkargune honek animatzen gaitu hezkuntza berdin-berdin gogotsu ematen jarraitzera, konbentzituta gaur pasabide hauek zeharkatzen dituen ikasle bakoitza biharko istorio handi honen parte izango dela.
